Ik bleek uitgerekend te zijn tijdens de eerste lockdown in hoogtij Corona. Geen surf meer, geen surfmarktjes en feestjes meer, maar bolle buiken op de bank. Gelukkig gaf de zwangerschap me de meest fijne zen-hormonen en voelde ik me merkwaardig gelukkig ondanks het gebrek aan mijn vitamine zee. Terwijl mijn buik groeide werden de poncho’s die ik ontwierp steeds kleiner. Dit was niet zozeer een emotioneel keuze maar voornamelijk een praktische, want mijn bolle buik kwam gewoonweg niet meer over de snijtafel heen.

Na de bevalling, precies op Koningsdag, was hij daar, ons kleine minimens genaamd Cosmo. Hij bleek één bonk blij in een bolle baby verpakking. Toch, de tranen van geluk, huilde ik pas na 6 weken tijdens mijn eerste keer weer terug op mijn surfplank. Wat voelde ik me een bofbips eerste klas; én ik had een supergrappig kind waar ik enorm blij van werd én ik kon ook nog surfen!! Het leven was perfect… tijdens het zwangerschapsverlof.

Zwangerschapsverlof was in die tijd drie maanden…drie gelukzalige maanden van slapen, eten, knuffelen, kindje laten boeren en in mijn geval surfen!! Maar na die drie maanden moest ik weer aan het werk. Werken vind ik leuk, mits ik slaap. En dankzij die kleine kontkruimel sliep ik bijna niet. We hadden nog steeds veel lol, Cosmo was een gezellige baby, maar naast werken en deze gezellige niet slapende baby was er nul energie over voor wat dan ook, laat staan surfen of naar mijn atelier. Het viel me op dat ik steeds vaker het woord ‘straks’ ging gebruiken; ‘Straks’ als Cosmo beter slaapt of ‘straks’ als ik meer tijd heb, ga ik weer poncho’s maken. Straks bleek later en later te worden. Nu drieënhalf jaar later is de voorraad poncho’s zo goed als verkocht.

Ressies en surfen was voorheen mijn leven en mijn passie. Nu is daar een andere passie bij gekomen, een klein mannetje dat me elke dag laat lachen, dat elke morgen op een of andere manier in mijn bed ligt als ik wakker word en zijn armpjes om me heen slaat, een mannetje dat net als ik dol is op het strand en de golven, dat zich verstopt in de Ikea achter de gordijnen en dan volhoudt stil te zijn terwijl zijn ouders na elke verstreken minuut wanhopiger zijn naam roepen, een mannetje dat al vanaf zijn 2,5 jaar de oren van je kop kletst en urenlang over zijn eigen fantasie wereld Toelieland kan praten. Dit mannetje zorgt er nu voor, dat als ik moet kiezen tussen een rommelige surfsessie of samen met hem over dezelfde rommelige golven heen springen, ik kies voor het laatste.

Ik had altijd de angst dat het moederschap je je dromen en passies doet vergeten. Dit blijkt toch niet helemaal juist, ze passen zich aan. Je leeft intenser en je moet keuzes maken, maar de essentie blijft. Soms raakte ik gefrustreerd en dacht ik te stoppen met Ressies, maar ik kon het nooit over mijn hart verkrijgen de shop te sluiten. In plaatst van poncho’s ben ik kinderkleding gaan naaien. Dit kon makkelijker thuis in de middaguurtjes als Cosmo sliep. De wollen dekens die ik gebruikte voor de wanten werden giletjes, knuffels en slofjes. De stoffen die over waren van de tassen werden babybroekjes en jasjes. Naarmate we meer slapen, komt er meer energie en worden de projecten groter. Nog een half jaar en die kleine gaat naar school en dan wil ik een doorstart maken met Ressies. Niet de Ressies van vier jaar terug, maar in een nieuwe vorm. De essentie van Ressies blijft, het eerlijk, schoon en lokaal produceren van onze producten door middel van het upcyclen van restmaterialen. Ressies blijft Honest clean en bovenal happy!!

Liefs, Carlijn

PS. Ondanks dat de frequentie afgenomen is, ben ik het surfen zeker niet vergeten. Het bewijs; deze tekst is geschreven op de parkeerplaats van Bernies na een ijskoude doch supercleane sessie in de Noordzee.

Making a Baby!!

Een oplettende bezoeker van onze site attendeerde me erop dat “making a baby” toch wel een andere betekenis heeft dan “having a baby”. Dus om te voorkomen dat jullie denken dat we wat trager reageren, doordat we de hele dag ‘doppies’ aan het maken zijn…. Dat is dus niet het geval, dat stuk hebben we al gehad, 😉

Aangezien het onze eerste keer is dat we zoiets ondernemen (ouders worden dan dus), vind ik het nogal lastig te voorspellen wanneer we weer volledig ‘up and running’ zijn met de webshop, bestellingen en antwoord op mails. Ik ga mijn best doen.

Team Ressies heeft versterking!

Vorig jaar werd ik vanuit Amerika benaderd door Jochem.
Hij had een poncho van ons gekocht en had daar enorm veel succes mee op het strand van San Francisco waar hij destijds veel verbleef. Jochem werd zo enthousiast over ons Honest Clean and Happy concept, dat hij zich na terugkomst inzet voor Ressies. Zo heeft hij in korte tijd oa. een extra stofleverancier en een nieuwe dagbesteding, Siza, gevonden in Arnhem die ons helpt met de stof snijden. Samen met hen creëert hij de meest geniale poncho’s!

Ying Yang..

Het naai-atelier van de Snuffelmug waar we mee werken in Haarlem heeft helaas haar deuren moeten sluiten, wegens de kwetsbare gezondheid van de mensen die daar werken. We hopen dat het virus snel voorbij gaat en iedereen in goede gezondheid weer aan de slag kan.

Het zijn zulke gekke tijden momenteel, angst en verdriet worden afgewisseld door het stilstaan bij de mooie dingen zoals de lente, de liefde, vriendschap en nieuw leven. Ying yang baby…

Voor nu, stay safe, honest clean and happy!!

Liefs,

Carlijn

Het was nogal een overstap, maar ben zo rete-trots op onze nieuwe site. Het is een understatement te zeggen dat ik erg natuurlijk ben in mijn omgang met computers, maar ik dacht vooruit, sleep jezelf de 21ste eeuw in voordat hij voorbij is en zie hier het resultaat. 🙂

De site is gebouwd door werk- leerbedrijf Roads Online Services, dit is nogal een mond vol, dus heb ik er zelf ROS van gemaakt. Prima site zo! Ben erg blij met de ‘Rossies’ en danig onder de indruk van hun geduld en pogingen het digitale wiel uit te leggen aan deze holbewoner. Hulde, het is ze gelukt. Ik voel me een stuk minder digibeet dan voorheen en in plaats van me te mailen, kun je als klant nu direct je favoriete poncho of tas bestellen en afrekenen.

Omdat ik zelf wel erg van persoonlijk contact houd, blijven we leuke markten en festivalletjes doen. Naast de site heeft ook ons busje Tante Leen een make-over gekregen in de vorm van een nose-job. Kekke neusje niet? Mevrouw is er erg blij mee.

Hopelijk tot ziens!

Hang los en groetjes,

Tom en Carlijn

Tja, zo voelt het tenminste. Uit iemand ander’s perspectief had het er wellicht zo uitgezien:

Kniehoog golfje breekt net te vroeg, wild peddelende surfster wordt opgepikt door de push van het ‘white water’. Ze klautert op, ze staat. Er wordt flink met de armen geflapperd. Zes seconden dichter bij de kust verdwijnt ze onder water. Proestend komt ze boven met een onzinnig grote grijns..

Gelukkig leven we allemaal in onze eigen beleving. ‘Beauty is in the eye of the beholder’, vind ik in dit geval wel zo’n prettige gedachte. Op naar de volgende noseride met twinkelsterren!!

Dat zei een meneer tegen me dit weekend, nadat hij een strandstoel van me had gekocht. Hij vond mij een goede verkoper. Dat verbaasde mij enorm.

Ik heb ooit een baantje als verkoper van kranten abonnementen gehad, maar dat koste me meer geld dan dat het me opleverde. Het lukte me niet om iemand een abonnement aan te smeren.. want eigenlijk vind ik het maar zonde van het papier. Toch lukt het me wel een wandelaar, die toevallig bij mijn kraam langs loopt onderweg naar een eetafspraak, een enorme strandstoel te verkopen.

Mijn idee is dat dit me wel lukt, omdat ik geloof in wat we doen, ik hoop dat we het goed doen en als ik denk aan wie deze stoel heeft gemaakt, voel ik een berg trots en liefde.

Dit klinkt heel zelfverzekerd, maar stiekem voel ik me best vaak een soort Don Quichot. De verwarde edelman die gehuld in een verroest harnas met papieren helm de wereld en zijn geliefde prinses zou redden van onrecht, onrechtvaardigheid en windmolens. De helft van de tijd word ook ik geregeerd door de waan van de dag en heb geen idee of ik het goed doe en mezelf niet voor de gek hou. Maar mijn geloof, hoop en liefde (“en een hoop koppigheid” volgens Tom) zorgen ervoor dat ik voorwaarts zal gaan en blijf strijden voor wat ik geloof. Een wereld waarin alles en iedereen nut heeft en mensen die daarin geloven aan het diner gaan met hun eigen meegebrachte strandstoel!

Nu mag ik niet klagen: Nederland heeft tenslotte ook golven, ik woon op 15 minuten rijden van het strand en rond 1951 ontdekte natuurkundige Hugh Bradner, dat een dun laagje water tussen wetsuit en lijf goed isoleert!*

Dus… dikste wetsuit (6,5,4) uit de kast, 7 mm schoentjes, 7 mm handschoentjes en bij fikse wind doe ik er nog een thermoshirt bij.

De handschoenen die ik gebruik zijn wantjes. Ze zijn ontzettend warm en ik heb nooit last van koude, afgestorven vingers, wat ik met vingerhandschoenen wel had. Wel voel ik me altijd ernstig gehandicapt met die wanten aan. Mijn fijne motoriek is compleet verdwenen en simpele taken als mijn leash omdoen of een pluk haar terugduwen, worden een enorme uitdaging, die onder andere omstandigheden niet verschillen van hoe ik in een vroeger na een avond stappen mijn voordeur sleutel in het slot probeerde te steken.

Sowieso is de wintersurf een niet al te elegant hoofdstuk van de gehypte surfwereld. De cliënten op mijn werk, veelal met autisme, denken bij surfen meteen aan zon-gebruinde, slanke doch gespierde modellen met blond krullend haar en een gave huid, het liefst omgeven door buitenwereldlijk mooie vrouwen. De realiteit is anders…

Het liefst surf ik in de winter met een frontzippak met vaste cap. Heb toch het idee dat er minder water binnenkomt, doordat de cap doorloopt op de rug en het water er alleen van de voorkant bij m’n nek nog in kan.

Water kan er moeilijker in…, maar dus óók moeilijker uit. Niet erg, zou je denken, behalve dan dat ik van kou moet piesen. En in een 6 mm dik frontzip winterpak kan vocht twee kanten op. Naar boven langs je nek je cappie uit, of naar beneden om daar de hele sessie lang in je schoentjes rond te klotsen…. Nope, can’t do it.
(ergens weet ik niet meer waarom ik hierover begon, níet piesen in je pak is wellicht niet echt een nadeel.., behalve als je dus heel nodig moet…) 

De frontzip-vaste-cap-combi zit heel strak om je lijf en de pasvorm voelt lekker knus. Het pak vormt zich om mijn lijf en dat voelt wel erg sexy. Vooral als ik hem thuis al aangedaan heb en mijn huid lekker begint te zweten voordat ik mijn surfgear in mijn auto laadt. Dan heb ik altijd het idee, dat ik me extra sensueel over straat richting mijn corsa beweeg, schalks glimlachend naar wie er maar voorbij komt. Het contrast kan niet groter zijn met hoe ik me voel als ik uit het water kom: plukken haar, die uit mijn cap geschoten zijn, stoeien om de aandacht met mijn rode, door de kou gevoelloze, snotneus. Snel die invaliderende handschoenen uit om de auto open te kunnen doen om mijn “Ressies” (poncho) te pakken ter bescherming tegen de wind.

De bevrijding van de handschoenen is fijn, maar dit fijne gevoel duurt hooguit zo’n 5 minuten, daarna grijpt de kou in en worden mijn handen weer net zo stijf als vóór de bevrijding. Haast is geboden. Dus snel mijn pak uitdoen. Snel en pak-uitdoen zijn woorden die niet in 1 zin samen mogen gaan. Het is onmogelijk.

Het cappie en zipgedeelte, dat voorheen nog zo knus m’n hoofd beschermde tegen de onvermijdelijke brainfreeze, weigert soepel uit te gaan zonder in ieder geval twee verschillende pogingen tot mutilatie te hebben gedaan. Allereerst in een poging je neus van je gezicht te trekken, doordat het neopreen ineens transformeert tot een soort plakkerig kleefkruidachtig schuurpapier met weerhaken from hell!

De tweede mutilatie is er een die alleen langbehaarde surfers ondergaan – Kelly Slater herkent dit niet – want je wordt onvermijdelijk gescalpeerd. De zip blijft ALTIJD in mijn haar hangen… en rond deze tijd worden mijn vingers al lichtelijk gevoelloos, dus rest mij niks anders dan met mijn handklomp de pluk haar los te trekken in de hoop dat alleen de dode punten achterblijven..

Nu het zipgedeelte achter de rug is, rest alleen nog de opgave je natte lijf uit het pak te wurmen… Dit blijft mijn favoriete gedeelte. Het beste werkt een ritmische paringsdans waarbij je je schouders door de krappe opening naar boven probeert te roteren. Wees hierbij gewaarschuwd dat je het pak niet te ver naar beneden over de armen laat zakken, dit zorgt voor een dwangbuiseffect waarbij je alle bewegingsvrijheid van je armen riskeert.

Halverwege de bovenarm moet je een van je ellebogen, het beste die niet aan de ritskant zit, uit het pak trekken, door met je andere hand de bovenkant van het pak tegen te houden terwijl je de paringsdans voortzet. Eenmaal de armen eruit, gaat de rest vaak een stuk soepeler. Sommige van mijn romiger bedijde vriendinnen hoor ik ook nog wel mopperen rond het heupgebied, maar het ergste heb je gehad.

Ondanks alles blijf ik bij mijn standpunt: de vaste-cap-frontzip beschermt veel beter tegen de kou, maar is bij het uitdoen te vergelijken met de bevalling van een walvis. Toch heb ik dit allemaal over voor een fijne wintersessie.

Wintersurf in Nederland, het is een hilarisch avontuur: Het gehaaste omkleden op de parkeerplaats, de wind, regen, hagel, sneeuw, mist, de koude klots, de bij tijd en wijlen epische winterswell, de uitgedunde line-up en de meest mooie dramatische wolkenluchten… Ik kom er steeds meer achter dat ik er van hou en dat maakt het niet op trip gaan dit jaar een stuk minder erg.

*”In 1951, ontdekte natuurkundige Hugh Bradner de isolerende werking van een dun laagje water tussen een pak en het lichaam. Het was het idee van Willard Bascome om Neopreen te gebruiken.” Bedankt Hugh, Willard en Wikipedia

Met de komende winter in het vooruitzicht plannen we zoveel mogelijk tripjes met tante Leen als mogelijk. Tante Leen is ons veertig jaar oud, zuipend en rokend mokkel. Vermomd als groen VW busje met een ongekende drang naar avontuur en een voorliefde voor wildkamperen. Daarnaast dubbelt ze in de zomer als onze verkoopstand voor Ressies Redesign’s surfponcho’s.

Plots konden we, na een enorm drukke zomer, ineens twee weken vrij krijgen. We hoefden niet lang na te denken. “Bretagne” zeiden we beiden in koor. Sinds ik begonnen ben met surfen zijn we niet meer van de kust weg te slaan en na flink wat langs de Franse kust gesurft te hebben, blijft Bretagne favoriet. Bretagne is rauw, groots en doorgoten met roomboter. Bretonnen drinken hun koffie zwart en eten ingewanden op hun crêpe in plaats van chocopasta. Een Breton klinkt als een bronstige Klingon en zijn weerbarstig, oprecht en onverwoestbaar.

Helaas is Bretagne wel bij tijd en wijlen nat,…..flink nat.

Heel september was warm met zonnig weer, maar de voorspellingen tijdens onze vakantie waren vrij beroerd. Het zou de volledige twee weken regenen. Op het schiereiland van Quiberon was midden in de week nog een klein zonnetje te zien op de weerkaart, dus dat zonnetje werd onze bestemming.

Quiberon is 1022 km rijden, als je er in een keer naar toe rijdt. Wij delen het in drieën, want ik rij het liefst niet meer dan 400 km per dag. Tolwegen hebben weinig nut, de gemiddelde snelheid van Leen ligt zo rond de 90 op een vlakke weg, zodra we in de bergen komen, zakt deze naar 75 a 80…

Omdat ik nooit te ver van de kust af wil we rijden altijd een beetje om. Een leuke eerste stop blijft Wissant. Dit is een klein kneuterig dorpje onder Wimereux met, bij hoogwater, kans op een leuk golfje! Voor wie wilt is er een gezellige camping municipal op nog geen 5 minuten lopen van het strand. Onthoud Wissant en Wimereux, de ideale plek voor weekendtripjes, aangezien het met een normale auto maar zo’n 4 uur rijden is!

Na Wissant zijn we gestopt op de kliffen net voorbij Caen richting Bayeux. Dit gebied valt onder de verdedigingslinie van de Nord Atlantic Wall. Aldaar een stukje cultuur opgesnoven en deze gemarineerd in de cider die de lokale Franse boertjes langs komen rijden ’s avonds. Met cider in de hand genoten we van de zon die onderging achter de, door de geallieerden, gebouwde haven met in onze rug de kanonnen gericht op zee. Voor de surfpuriteinen; hier liep een enorm stijl pad naar de kust waar met hoogwater te surfen was. Niks epics, maar surfbaar!

Derde dag kwamen we aan in surfdorp Plouharnel Bretagne! We wilden eerst naar Erdeven, waar een vriend de bar “La Coota “runt met elk weekend de meest te gekke live bands en voor vrienden een hele fijne warme douche heeft boven de bar.

Tip van een fervent wildkampeerder…. Pak elk aanbod van een warme douche die je aangeboden krijgt aan! Op de foto links een selectie van ons gratis sanitair. 🙂

In onze vakantie modus helemaal vergeten dat het dinsdag was en de meeste kroegen in het naseizoen pas in het weekend open gaan, dus eerst maar op zoek naar een wildkampeerspot. Omgeving Erdeven/Plouharnel/Quiberon huist een aantal fijne stranden zoals oa Kerhilio, St Barbe, Kerminihy, Le Roche Seche en iets hoger Les Lines.

Tegenwoordig hebben bijna al de parkeerplaatsen en wegen richting het strand van die “hoogte palen”, variërend tussen de 1,90 en 2,10. Hilarisch genoeg hebben in Bretagne ook al deze hoogte palen een pad eromheen. Een stukje heerlijke Bretonse burgerlijke ongehoorzaamheid gok ik…

Deze vakantie zijn we voornamelijk op twee spots geweest nlk bij Kerminihy en Guidel. Als je bij de Crusty crab op de parkeerplaats van Kerhilio rechts richting de Groene hand rijdt, heb je het naaktstrand van Kerminihy. Nu komt de tweede tip voor wildkampeerders: kampeer bij naaktstranden! In onze ervaring, wordt daar het minste gecontroleerd op wildkamperen en er hangt vaak de meest relaxte vibe. Zo is bijvoorbeeld La Jenny in Zuid-Frankrijk een aanrader, daar konden we zelf in het hoogseizoen wild staan!

Quidel is een kustplaatsje iets noordelijker van Erdeven en heeft de meest consistente surf. De condities waren deze trip niet episch, maar bij Quidel heb ik toch cleane en redelijk hoge golfen kunnen rijden.

Quidel heeft meerdere spots, van de baai tot aan het fort, Le Kérou, Plage du Loch, Fort Bloqué, en loopt het beste bij w-sw swell. Bij de baai is een standplek voor 7 campers, maar er passen er makkelijk meer. Er zit een surfschool, een redelijk druk bezocht skatepark, een surfshop en een bar. Handig zijn ook de openbare toiletten en een douche als de surfschool open is. De “La Moule qui saoûle” (de dronken mossel) is een ludiek barretje en verkoopt oa. pizza’s en lekkere mosselpannetjes, plus heeft livebands in het weekend.

Bij Quidel wordt het ook weer duidelijk hoe bizar de getijden zijn… het verschil tussen eb en vloed is zo groot, dat de hele baai leeg trekt bij eb. Dan komen de Bretonnen uit alle hoeken en gaten met hun harkjes om de baai leeg te trekken van kokkels! Een buur(camper)meneer wilde ons wel zijn hark lenen en zo hebben wij ook een avond gekokkelt met pasta en wijn. Het blijft toch het lekkerste als je je eten zelf vangt, plukt of opharkt!

Omdat wij het liefst zo vaak mogelijk per jaar op vakantie gaan, proberen we altijd zeer lowbudget te reizen. Wij kamperen liever “wild” en pakken pas een camping als we merken dat zelfs onze hond niet meer naast ons wilt zitten en we echt moeten douchen…

De voordelen van Bretagne en tips voor lowbudget vakanties;

In Bretagne is het erg makkelijk wildkamperen en voor Frankrijk gebruiken we ook veel onze gids van de France Passion. Voor nog geen drie tientjes koop je deze gids waarmee je een jaar lang bij meer dan 1700 boerderijtjes en andere zelfstandige een nacht op hun erf mag kamperen. Helemaal te gek, je ontdekt de leukste en mooiste plekjes en hebt toegang tot de lekkerste lokale verse producten. In Quidel zit bijvoorbeeld de Struisvogelboerderij waar je een avondje kunt staan en struisvogels kunt kijken…. Die beesten zijn hilarisch!

Het voordeel van het naseizoen, wat in Bretagne een week of wat eerder begint dan in Zuid-Frankrijk is dat de campings een stuk goedkoper zijn. De duurste was deze vakantie 10 eu voor twee personen, een hond, stroom en toegang tot “ons” overdekte “privé” zwembad. Niceness!!!

Omdat het weer in Bretagne erg wisselvallig kan zijn, zijn de stranden niet bezaaid met nuffige toeristen die hardnekkig hun zomerbruin proberen vast te houden, maar voorbehouden voor de echte liefhebbers van de kust. Relaxte vibes in het water en waves all around! (dit jaar trouwens ook veel die-hard Bretonse bejaarde skinny dippers, ik bespaar jullie de fotos.. 😉 )

Foerageer!

Iets wat we steeds meer ontwend zijn, maar als je je een beetje inleest, googled of de wildpluk app download, kun je heel wat eten gewoon vinden. Deze vakantie hebben we ons tegoed gedaan aan kokkels, appels, tamme kastanjes en paddenstoelen. (paddenstoelen is wel een dingetje…. Niet zomaar aan beginnen zonder enige kennis.)

Als laatste nog een big up voor Bretagne, veel stranden hebben op de parkeerplaats een of meerdere eco-toilletten en recyclepunten. Daarnaast gebruiken ze in de meeste supermarkten bioplastic om de groentes in af te wegen en had Guidel een heuse eco surfshop. Overal zie je brocantes, Emmaussen* & kleding inzamelbakken.

*Emmaus zijn kick-ass kringlopen voor mensen die minder te besteden hebben en daar toch hun huisraad ed bij elkaar kunnen kopen. Als je een brocante te gepolijst en truttig vindt, is een Emmaus echt iets voor jou!

Bretonnen recyclen alles en zijn erg trots op hun omgeving. De stranden zijn schoon, ondanks dat er veel wild gekampeerd wordt. Bretagne past helemaal bij onze filosofie en mindset waarin wij ook ons bedrijf Ressies Redesign* zijn begonnen, eerlijk, schoon, duurzaam en blij, met hier en daar een rauw randje…

Bretagne liet ons deze keer een flink rauwe kant zien, met bijna non stop regen en veel wind, maar dan plots op een van onze laatste avonden aan het strand van Kerminihy kregen wij de mooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien. De wijze les waar ik graag mee wil afsluiten: Houd je verwachtingen laag, geniet van het moment, en go with the flow. Je moet het doen met wat je krijgt en daar maak je vervolgens een klein feestje van!

Ressies Redesign en Seasick surfshop, een gouden combi zeg ik zelf.

Seasick surf is een super classy surfshop en webshop met de meest sexy planken en net even anders dan standaard. De eerste keer dat ik de site bekeek was ik danig onder de indruk en in de winkel was dat gevoel nog sterker,… boardporn gegarandeerd!! “Daar passen onze unieke Ressies ponchos natuurlijk helemaal tussen” dachten wij. En dat bleek zo te zijn.

De eigenaar van Seasick is een liefhebber van “one of a kind specials” en wilde onze ponchos graag proberen. Maar dan wel in zijn nieuw te openen shop in Bidart Frankrijk! Vette shizzle, klein dansje!!

Voor “Ressies Redesign” staat deze groei gelijk aan de productie verhogen en de kosten verlagen. Een puzzel waar we maar niet uit komen, zonder onze idealen, lokaal produceren en materiaal recyclen, helemaal of gedeeltelijk los te moeten laten.

Want elke “Ressies” is uniek, omdat deze wordt samengesteld uit gerecycled materiaal en handmatig is ontworpen op een tafeltje achter in het atelier van Mooizooi… Dus blijven we trouw aan onze idealen en waren onze producten alleen te koop via onze website of facebook pagina. U leest het goed… waren!

Dat gaat deze zomer veranderen, want Ressies Redesign is in zee gegaan met Surfana!

Surfana is een surf collectief met als slogan: Choose the good life. Een bedrijf gebaseerd op de wens te leven met liefde, passie en vrijheid! Dit zagen ze terug in onze poncho’s en vanaf deze zomer zijn onze unieke “Ressies” ook via Surfana te verkrijgen, hoe leuk!!