Nu mag ik niet klagen: Nederland heeft tenslotte ook golven, ik woon op 15 minuten rijden van het strand en rond 1951 ontdekte natuurkundige Hugh Bradner, dat een dun laagje water tussen wetsuit en lijf goed isoleert!*

Dus… dikste wetsuit (6,5,4) uit de kast, 7 mm schoentjes, 7 mm handschoentjes en bij fikse wind doe ik er nog een thermoshirt bij.

De handschoenen die ik gebruik zijn wantjes. Ze zijn ontzettend warm en ik heb nooit last van koude, afgestorven vingers, wat ik met vingerhandschoenen wel had. Wel voel ik me altijd ernstig gehandicapt met die wanten aan. Mijn fijne motoriek is compleet verdwenen en simpele taken als mijn leash omdoen of een pluk haar terugduwen, worden een enorme uitdaging, die onder andere omstandigheden niet verschillen van hoe ik in een vroeger na een avond stappen mijn voordeur sleutel in het slot probeerde te steken.

Sowieso is de wintersurf een niet al te elegant hoofdstuk van de gehypte surfwereld. De cliënten op mijn werk, veelal met autisme, denken bij surfen meteen aan zon-gebruinde, slanke doch gespierde modellen met blond krullend haar en een gave huid, het liefst omgeven door buitenwereldlijk mooie vrouwen. De realiteit is anders…

Het liefst surf ik in de winter met een frontzippak met vaste cap. Heb toch het idee dat er minder water binnenkomt, doordat de cap doorloopt op de rug en het water er alleen van de voorkant bij m’n nek nog in kan.

Water kan er moeilijker in…, maar dus óók moeilijker uit. Niet erg, zou je denken, behalve dan dat ik van kou moet piesen. En in een 6 mm dik frontzip winterpak kan vocht twee kanten op. Naar boven langs je nek je cappie uit, of naar beneden om daar de hele sessie lang in je schoentjes rond te klotsen…. Nope, can’t do it.
(ergens weet ik niet meer waarom ik hierover begon, níet piesen in je pak is wellicht niet echt een nadeel.., behalve als je dus heel nodig moet…) 

De frontzip-vaste-cap-combi zit heel strak om je lijf en de pasvorm voelt lekker knus. Het pak vormt zich om mijn lijf en dat voelt wel erg sexy. Vooral als ik hem thuis al aangedaan heb en mijn huid lekker begint te zweten voordat ik mijn surfgear in mijn auto laadt. Dan heb ik altijd het idee, dat ik me extra sensueel over straat richting mijn corsa beweeg, schalks glimlachend naar wie er maar voorbij komt. Het contrast kan niet groter zijn met hoe ik me voel als ik uit het water kom: plukken haar, die uit mijn cap geschoten zijn, stoeien om de aandacht met mijn rode, door de kou gevoelloze, snotneus. Snel die invaliderende handschoenen uit om de auto open te kunnen doen om mijn “Ressies” (poncho) te pakken ter bescherming tegen de wind.

De bevrijding van de handschoenen is fijn, maar dit fijne gevoel duurt hooguit zo’n 5 minuten, daarna grijpt de kou in en worden mijn handen weer net zo stijf als vóór de bevrijding. Haast is geboden. Dus snel mijn pak uitdoen. Snel en pak-uitdoen zijn woorden die niet in 1 zin samen mogen gaan. Het is onmogelijk.

Het cappie en zipgedeelte, dat voorheen nog zo knus m’n hoofd beschermde tegen de onvermijdelijke brainfreeze, weigert soepel uit te gaan zonder in ieder geval twee verschillende pogingen tot mutilatie te hebben gedaan. Allereerst in een poging je neus van je gezicht te trekken, doordat het neopreen ineens transformeert tot een soort plakkerig kleefkruidachtig schuurpapier met weerhaken from hell!

De tweede mutilatie is er een die alleen langbehaarde surfers ondergaan – Kelly Slater herkent dit niet – want je wordt onvermijdelijk gescalpeerd. De zip blijft ALTIJD in mijn haar hangen… en rond deze tijd worden mijn vingers al lichtelijk gevoelloos, dus rest mij niks anders dan met mijn handklomp de pluk haar los te trekken in de hoop dat alleen de dode punten achterblijven..

Nu het zipgedeelte achter de rug is, rest alleen nog de opgave je natte lijf uit het pak te wurmen… Dit blijft mijn favoriete gedeelte. Het beste werkt een ritmische paringsdans waarbij je je schouders door de krappe opening naar boven probeert te roteren. Wees hierbij gewaarschuwd dat je het pak niet te ver naar beneden over de armen laat zakken, dit zorgt voor een dwangbuiseffect waarbij je alle bewegingsvrijheid van je armen riskeert.

Halverwege de bovenarm moet je een van je ellebogen, het beste die niet aan de ritskant zit, uit het pak trekken, door met je andere hand de bovenkant van het pak tegen te houden terwijl je de paringsdans voortzet. Eenmaal de armen eruit, gaat de rest vaak een stuk soepeler. Sommige van mijn romiger bedijde vriendinnen hoor ik ook nog wel mopperen rond het heupgebied, maar het ergste heb je gehad.

Ondanks alles blijf ik bij mijn standpunt: de vaste-cap-frontzip beschermt veel beter tegen de kou, maar is bij het uitdoen te vergelijken met de bevalling van een walvis. Toch heb ik dit allemaal over voor een fijne wintersessie.

Wintersurf in Nederland, het is een hilarisch avontuur: Het gehaaste omkleden op de parkeerplaats, de wind, regen, hagel, sneeuw, mist, de koude klots, de bij tijd en wijlen epische winterswell, de uitgedunde line-up en de meest mooie dramatische wolkenluchten… Ik kom er steeds meer achter dat ik er van hou en dat maakt het niet op trip gaan dit jaar een stuk minder erg.

*”In 1951, ontdekte natuurkundige Hugh Bradner de isolerende werking van een dun laagje water tussen een pak en het lichaam. Het was het idee van Willard Bascome om Neopreen te gebruiken.” Bedankt Hugh, Willard en Wikipedia

Met de komende winter in het vooruitzicht plannen we zoveel mogelijk tripjes met tante Leen als mogelijk. Tante Leen is ons veertig jaar oud, zuipend en rokend mokkel. Vermomd als groen VW busje met een ongekende drang naar avontuur en een voorliefde voor wildkamperen. Daarnaast dubbelt ze in de zomer als onze verkoopstand voor Ressies Redesign’s surfponcho’s.

Plots konden we, na een enorm drukke zomer, ineens twee weken vrij krijgen. We hoefden niet lang na te denken. “Bretagne” zeiden we beiden in koor. Sinds ik begonnen ben met surfen zijn we niet meer van de kust weg te slaan en na flink wat langs de Franse kust gesurft te hebben, blijft Bretagne favoriet. Bretagne is rauw, groots en doorgoten met roomboter. Bretonnen drinken hun koffie zwart en eten ingewanden op hun crêpe in plaats van chocopasta. Een Breton klinkt als een bronstige Klingon en zijn weerbarstig, oprecht en onverwoestbaar.

Helaas is Bretagne wel bij tijd en wijlen nat,…..flink nat.

Heel september was warm met zonnig weer, maar de voorspellingen tijdens onze vakantie waren vrij beroerd. Het zou de volledige twee weken regenen. Op het schiereiland van Quiberon was midden in de week nog een klein zonnetje te zien op de weerkaart, dus dat zonnetje werd onze bestemming.

Quiberon is 1022 km rijden, als je er in een keer naar toe rijdt. Wij delen het in drieën, want ik rij het liefst niet meer dan 400 km per dag. Tolwegen hebben weinig nut, de gemiddelde snelheid van Leen ligt zo rond de 90 op een vlakke weg, zodra we in de bergen komen, zakt deze naar 75 a 80…

Omdat ik nooit te ver van de kust af wil we rijden altijd een beetje om. Een leuke eerste stop blijft Wissant. Dit is een klein kneuterig dorpje onder Wimereux met, bij hoogwater, kans op een leuk golfje! Voor wie wilt is er een gezellige camping municipal op nog geen 5 minuten lopen van het strand. Onthoud Wissant en Wimereux, de ideale plek voor weekendtripjes, aangezien het met een normale auto maar zo’n 4 uur rijden is!

Na Wissant zijn we gestopt op de kliffen net voorbij Caen richting Bayeux. Dit gebied valt onder de verdedigingslinie van de Nord Atlantic Wall. Aldaar een stukje cultuur opgesnoven en deze gemarineerd in de cider die de lokale Franse boertjes langs komen rijden ’s avonds. Met cider in de hand genoten we van de zon die onderging achter de, door de geallieerden, gebouwde haven met in onze rug de kanonnen gericht op zee. Voor de surfpuriteinen; hier liep een enorm stijl pad naar de kust waar met hoogwater te surfen was. Niks epics, maar surfbaar!

Derde dag kwamen we aan in surfdorp Plouharnel Bretagne! We wilden eerst naar Erdeven, waar een vriend de bar “La Coota “runt met elk weekend de meest te gekke live bands en voor vrienden een hele fijne warme douche heeft boven de bar.

Tip van een fervent wildkampeerder…. Pak elk aanbod van een warme douche die je aangeboden krijgt aan! Op de foto links een selectie van ons gratis sanitair. 🙂

In onze vakantie modus helemaal vergeten dat het dinsdag was en de meeste kroegen in het naseizoen pas in het weekend open gaan, dus eerst maar op zoek naar een wildkampeerspot. Omgeving Erdeven/Plouharnel/Quiberon huist een aantal fijne stranden zoals oa Kerhilio, St Barbe, Kerminihy, Le Roche Seche en iets hoger Les Lines.

Tegenwoordig hebben bijna al de parkeerplaatsen en wegen richting het strand van die “hoogte palen”, variërend tussen de 1,90 en 2,10. Hilarisch genoeg hebben in Bretagne ook al deze hoogte palen een pad eromheen. Een stukje heerlijke Bretonse burgerlijke ongehoorzaamheid gok ik…

Deze vakantie zijn we voornamelijk op twee spots geweest nlk bij Kerminihy en Guidel. Als je bij de Crusty crab op de parkeerplaats van Kerhilio rechts richting de Groene hand rijdt, heb je het naaktstrand van Kerminihy. Nu komt de tweede tip voor wildkampeerders: kampeer bij naaktstranden! In onze ervaring, wordt daar het minste gecontroleerd op wildkamperen en er hangt vaak de meest relaxte vibe. Zo is bijvoorbeeld La Jenny in Zuid-Frankrijk een aanrader, daar konden we zelf in het hoogseizoen wild staan!

Quidel is een kustplaatsje iets noordelijker van Erdeven en heeft de meest consistente surf. De condities waren deze trip niet episch, maar bij Quidel heb ik toch cleane en redelijk hoge golfen kunnen rijden.

Quidel heeft meerdere spots, van de baai tot aan het fort, Le Kérou, Plage du Loch, Fort Bloqué, en loopt het beste bij w-sw swell. Bij de baai is een standplek voor 7 campers, maar er passen er makkelijk meer. Er zit een surfschool, een redelijk druk bezocht skatepark, een surfshop en een bar. Handig zijn ook de openbare toiletten en een douche als de surfschool open is. De “La Moule qui saoûle” (de dronken mossel) is een ludiek barretje en verkoopt oa. pizza’s en lekkere mosselpannetjes, plus heeft livebands in het weekend.

Bij Quidel wordt het ook weer duidelijk hoe bizar de getijden zijn… het verschil tussen eb en vloed is zo groot, dat de hele baai leeg trekt bij eb. Dan komen de Bretonnen uit alle hoeken en gaten met hun harkjes om de baai leeg te trekken van kokkels! Een buur(camper)meneer wilde ons wel zijn hark lenen en zo hebben wij ook een avond gekokkelt met pasta en wijn. Het blijft toch het lekkerste als je je eten zelf vangt, plukt of opharkt!

Omdat wij het liefst zo vaak mogelijk per jaar op vakantie gaan, proberen we altijd zeer lowbudget te reizen. Wij kamperen liever “wild” en pakken pas een camping als we merken dat zelfs onze hond niet meer naast ons wilt zitten en we echt moeten douchen…

De voordelen van Bretagne en tips voor lowbudget vakanties;

In Bretagne is het erg makkelijk wildkamperen en voor Frankrijk gebruiken we ook veel onze gids van de France Passion. Voor nog geen drie tientjes koop je deze gids waarmee je een jaar lang bij meer dan 1700 boerderijtjes en andere zelfstandige een nacht op hun erf mag kamperen. Helemaal te gek, je ontdekt de leukste en mooiste plekjes en hebt toegang tot de lekkerste lokale verse producten. In Quidel zit bijvoorbeeld de Struisvogelboerderij waar je een avondje kunt staan en struisvogels kunt kijken…. Die beesten zijn hilarisch!

Het voordeel van het naseizoen, wat in Bretagne een week of wat eerder begint dan in Zuid-Frankrijk is dat de campings een stuk goedkoper zijn. De duurste was deze vakantie 10 eu voor twee personen, een hond, stroom en toegang tot “ons” overdekte “privé” zwembad. Niceness!!!

Omdat het weer in Bretagne erg wisselvallig kan zijn, zijn de stranden niet bezaaid met nuffige toeristen die hardnekkig hun zomerbruin proberen vast te houden, maar voorbehouden voor de echte liefhebbers van de kust. Relaxte vibes in het water en waves all around! (dit jaar trouwens ook veel die-hard Bretonse bejaarde skinny dippers, ik bespaar jullie de fotos.. 😉 )

Foerageer!

Iets wat we steeds meer ontwend zijn, maar als je je een beetje inleest, googled of de wildpluk app download, kun je heel wat eten gewoon vinden. Deze vakantie hebben we ons tegoed gedaan aan kokkels, appels, tamme kastanjes en paddenstoelen. (paddenstoelen is wel een dingetje…. Niet zomaar aan beginnen zonder enige kennis.)

Als laatste nog een big up voor Bretagne, veel stranden hebben op de parkeerplaats een of meerdere eco-toilletten en recyclepunten. Daarnaast gebruiken ze in de meeste supermarkten bioplastic om de groentes in af te wegen en had Guidel een heuse eco surfshop. Overal zie je brocantes, Emmaussen* & kleding inzamelbakken.

*Emmaus zijn kick-ass kringlopen voor mensen die minder te besteden hebben en daar toch hun huisraad ed bij elkaar kunnen kopen. Als je een brocante te gepolijst en truttig vindt, is een Emmaus echt iets voor jou!

Bretonnen recyclen alles en zijn erg trots op hun omgeving. De stranden zijn schoon, ondanks dat er veel wild gekampeerd wordt. Bretagne past helemaal bij onze filosofie en mindset waarin wij ook ons bedrijf Ressies Redesign* zijn begonnen, eerlijk, schoon, duurzaam en blij, met hier en daar een rauw randje…

Bretagne liet ons deze keer een flink rauwe kant zien, met bijna non stop regen en veel wind, maar dan plots op een van onze laatste avonden aan het strand van Kerminihy kregen wij de mooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien. De wijze les waar ik graag mee wil afsluiten: Houd je verwachtingen laag, geniet van het moment, en go with the flow. Je moet het doen met wat je krijgt en daar maak je vervolgens een klein feestje van!